A Love Story in Harvard

Alas onse ng gabi, usually tulog na mga tao sa bahay ng ganitong oras pero lately may maririnig ka pang tumitili, ung kinikilig, tatawa minsan may sisigaw sa galit sa sala. It's because of the "A Love Story in Harvard Fever" and it invades Filipino houses in Bangkok.

Sa Pilipinas pa lang ako, nahiligan ko na rin manood ng mga Korean novelas, buhay kasi ang bahay sa primetime hours kaya simula sa news sa gabi hanggang sa pinakahuling telenovela sa gabi, gising lahat ng tao sa bahay. Isa pa nga sa kinaiinisan ko noon bago ako umalis papunta e rito e hndi ko mapapanood ung ending ng "Memories of Bali".

Ngayon, balik na naman ang Korean telenovela fever dito sa mga Filipinos sa Thailand. Downloaded from the internet ung "Love Story in Harvard". Even here, Thais are going crazy on Korean soaps. Most of the recent telenovelas dito, pinalabas na sa Pinas.

What's with "A Love Story in Harvard"?. A Korean guy (si Pangit. We named him Pangit kasi hindi sya kasi pogi but habang tumatagal, mapapansin at maatract ang mga kababaihang nanonood), who has a very famous father lawyer, went to US to study law at Harvard. At first it was very difficult for him because he can't get along easily with his professor. Then he later found out another guy (si Pogi, kasi pogi naman kasi talaga sya) studying law in his school. San si leading lady. He met the girl (si Cute), but thy're meeting is not a good one. He caught the girl in one of the professor's office and the professor is naked. She was seen working in bars and escorting some guys. Kaya akala ni Pangit, prosti si Cute. May away of course pero they get together easily because of the guy's ability to make someone feel good (from Cute's point of view). Anyway, ung babaeng panggulo (meron naman palagi nun) ay anak ng may-ari ng isang law firm sa America. May gusto sya (si Daot) kay Pogi, and she did everything she can to get him.

Sa mga unang episodes, puro paerehan at pataasan ni Pangit saka ni Pogi to win the heart of Cute. But at the end of course, si Pangit ang nagwagi. Marami silang problems naencounter sa Harvard, one of the worse ones is kamuntikan ng matanggal sa school si Cute (student sya sa Harvard College of Medicine).

The sad is kailangan umalis ni Cute for her research and study program na inofeer sa kanya ng university. They spent the last days together bago umalis si Cute. Walang alam si Pangit sa plano ni Cute. He knows about the research and study program pero di nya alam kung kailan. Then the last night umalis si Cute leaving Pangit alone.

Here are some of the lines bago umalis si Cute:

"Siguro kailangan na nating bawasan ang pagmamahal natin sa isa't isa bago ka umalis. At least kahit mawala ka, hindi masyado masakit."

Note na iniwan ni Cute sa bed pagkaalis nya.

"Eto na ung tamang panahon para bawasan na natin ang pagmamahal natin sa isa't isa."

Naghiwalay sila, grumaduate si Pangit, after 3 years nagkita ulit sila sa Korea.

"What will happened after several years, nagkita ulit kayo, may possibility kaya na mahalin nyo ulit ang isa't isa at magsimula ng bago.?"

Sa kalagayan ni Pangit at ni Cute, naging posible, pero sa totoong buhay, posible kaya?

Ang Pagsasayaw...

This was posted in my Friendster blog (http://spidey_addict12.blogs.friendster.com). I keep asking myself kasi; why I give everything, my whole self and heart,to someone I got really close with? Kahit sa friend o sa lover, I'm always like this, ending up hurt and depressed. And the depression make me do crazy things. This is one of the crazy things i did because of that feeling.

Frustrated writer ako. Bakit frustrated? Kasi di talaga ako nakakapagsulat ng ordinaryong araw. Alam mo naman siguro ang mga writers kahit anong araw at weather nakakapagsulat pero ako toyoin. Minsan akong nakapagsulat ng short stories dahil sa sawi ako sa pag-ibig (love story ang theme), minsan naman eh suspense (sa textmate ang kwento), minsan naman eh poems dahil masama ang loob ko sa kaibigan ko and sa love din. Nakapagcompose ng kanta para sa minamahal. Mga ganun. Pero eto sa isa sa mga pinakapaborito ko mga nasulat ko. Ewan ko kung anong tawag dito kung story or essay or something. Basta free writing!
Ang kuwento naman nito, sawi sa pag-ibig. Ako! Medyo mababaw pero sa chat lang kami nagkakilala (nagchachat na ko nung mIRC palang kaya wag mag-isip ng iba ang mga nagbabasa), pero sa phone lang kami nag-uusap. Matagal din kami magkakilala, siguro halos 1 year din. Mabait naman siya and sweet (lam nyo un ung mga tipong, "Kumain ka na ba?", "Wag ka masyadong magpakapagod.", "TCCIC."). Dahil dun kaya nahulog ang loob ko sa kanya at dahil dun din kaya ko inakalang kahit papano ay may nararamdaman sya para sa kin (kahit papano talaga eh no!). Nakakatuwa man isipin pero sinabi ko sa kanya na nililigawan ko na siya and hindi siya nagsabi ng "Wag mo nang ituloy kasi wala talaga." o "Great, actually mahal din kita". Tuloy lang ako, text, chat, phone lahat-lahat then one time nagplano ng eyeball at sya ang nagplano nun. Napakaexcited ko nun (nga pala, kilala ko na mukha nya sa pic). As in the day before the eyebell nagusap pa kami kung ano mga gagawin namin: na maaga daw kami magkita para buong araw kami magkasama, dadalhin nya daw ako dun sa favorite nya na restaurant and stuffs. Then ung araw na, bago ako umalis ng bahay, tinawagan ko siya. Unattended and number nya pero tumuloy pa rin ako. Naghintay ako sa wala. Dumiretso sa kaibigan para maglabas ng sama ng loob, then try ko uling tawagan then nagbigay ng reason (naniniwala pa rin ako sa reason nya hanggang ngayon). Then pag-uwi ko sa amin, nakatanggap ako ng text galing sa kanya na sabing maghanap na lang daw ako ng iba. Lam nyo un na di raw sya worth para sa kin and sayang lang daw time ko. SHIT! Para akong sinakluban ng langit at lupa. Isang buwan din akong nagmukmok at nalungkot dun at habang nagdadalamhati ako ay nabuo ko itong "ANG PAGSASAYAW SA PINAKAMIMITHING TALA SA SALIW NG MUSIKA NG KALAWAKAN". Syempre gawa ko to kaya nasabi kong maganda pero maraming nakapagbasa at majority naman sa kanila sabi maganda, may nanghingi ng kopya, nagpapasa sa internet.
Sana magustuhan nyo siya! You will learn something from it. Pagtyagaan na din kasi medyo mahaba!

Ang Pagsayaw sa Pinakamimithing Tala sa Saliw ng Musika ng Kalawakan
ni busted_geek12 (pang-teenager na pen name)

Minsan kang naglalakad sa dilim ng karimlan, blangko ang utak na parang robot na pilit binubuhay ng kapiranggot na kuryenteng dumadaloy galing sa nabubulok na baterya. May kung anong pwersa ang tumulak sa iyo pang tumingin sa kalangitan at may nakita kang bumuhay sa naghihingalong apoy sa iyong kalooban. Isang tala, nagniningning ng kakaiba sa mga ibang tala sa kalawakan, tila nagpapapansin upang manakaw ang iyong atensyon. Dahil sa angking kaakitan, ay pinangarap mong maabot at maangkin siya. Walang gabing hindi mo sinusulyapan ang kutitap nitong lalong gumaganda sa pagdaan ng mga araw. Ilang beses mo ring napanaginipang sumasayaw kasama siya sa saliw ng musika ng kalawakan.
Isang gabi, napanaginipan mong inaabot mo ang iyong tala sa pinakamataas na bundok ng iyong pangarap. Hindi pa rin sapat ang taas nito upang maabot siya. Sa iyong pagkagulat, unti-unting lumiliwanag ito, napansin mong ito’y bumaba at lumalapit sa iyong direksyon. Sa kanyang paglapit, lalo kang namangha sa kanyang karikitan. Inabot niya ang kamay mo at sinabing, “Sumama ka sa akin at tayo’y sumayaw sa aking mundo.” Dahan-dahang ka niyang inangat. Mahigpit ang paghawak mo sa kanya, dama mo ang hirap ng paglalakbay sa mataas na mundong kanyang kinabibilangan ngunit hindi mo ito alintana. Ang galak ay namutawi sa iyong kalooban. Pagdating doon ay umapaw sa iyong tenga sa ganda ng musika ng kalawakan. Kakaiba ito sa musika sa ibaba ngunit ang tunog nito’y humihila sa iyo upang igalaw ang iyong katawan. “Magsayaw tayo”, ang malambing niyang sabi. Mahigpit mo siyang niyakap at sumayaw sa saliw ng musika ng kalawakan. Ang tuwang iyong nadarama ay umaapaw sa iyong damdamin. Kahit sarili mo’y hindi maipaliwanag ito ngunit hindi mo ito iniintindi, ang mahalaga ay kasama mo ang iyong pinakamimithing tala. Ayaw mo nang magising sa pangarap na ito. Ilang sandali pa’y napansin mong nagsisilapit ang ibang tala sa inyo. Taglay din nila ang kagandahang ng isang tala. Hinawakan ka nila at pilit nilang inilalayo sa iyo ang talang nagbibigay sa iyo nang kaligayahan. Nanlaban ka ngunit higpit-hawak nilang sinabing “Hindi ka nararapat dito, hindi ka pwedeng mabuhay sa mundong ginagalawan namin.” Sa iyong pagpupumiglas, nasulyapan mo ang mundo sa ibaba, ang mga taong malapit sa iyo. Tinitingala ka nila at pilit ka nilang inaabot habang mahabag na pinanonood ang iyong pakikibaka para sa iyong tala. Tuloy sa paglaban sa mahigpit na hawak ng mga tala, “Hindi ka nararapat dito. Hindi ka pwedeng mabuhay sa mundong ginagalawan namin. Nakalas ka sa kanilang mahigpit na pagkakahawak at pagkatapos nito’y bumulusok paibaba. Habang bumabagsak ay napatingin ka sa iyong tala at nakita mong pinanood niya ang paghila sa iyo ng lupa. Hindi mo inalis ang titig mo sa kanyang nagmamakaawa. Unti-unting humihina sa iyong pandnig ang musika ng kalawakan at hanggang sa liwanag na lang ang iyong tala sa iyong paningin. Matagal ang iyong pagbagsak, tanda ang taas nang iyong pinanggalingan. Maya-maya pa’y naramdaman mong sumayad na ang iyong katawan sa malambot na lupa. Nasasabik ito sa iyong pagbabalik. Inakay ka sa iyong pagtayo ng mga taong sa iyo kanina’y nanonood. Naluluha silang nakatingin sa iyo, nasasalamin mo sa kanilang mga mata ang pagkahabag. Muli ay tiningala mo ang iyong tala.
Nagising kang humihikbi at umaalingawngaw sa iyong pandinig ang “Hindi ka nararapat dito, hindi ka pwedeng mabuhay sa mundong ginagalawan namin.” Nilingon mo ang iyong pinakamimithing tala sa bulok at makipot na bintana ng iyong madilim sa silid. Muli, binalikan mo ang alaala ng iyong panaginip. Malinaw ito na parang totoo ang mga pangyayari; ang ‘di maipintang kaligayahan iyong nadama habang kasayaw mo ang iyong pinakamimithing tala, ang pakikipaglaban mo upang makuha mo siya, ang pauli-ulit na babala ng ibang mga tala, ang walang ekspresyong mukha ng iyong tala habang pinanood kang bumubulusok pababa, ang nasasabik sa pagsalo sa iyo nang malambot na lupa at pagdamay ng mga taong malapit sa iyo. Naupo ka sa gilid ng kama, nag-iisip at nagmumuni-muni. Hindi masamang maghangad sa bagay na gusto mong maangkin. Maaaring ito ang maging daan sa reyalisasyon mo sa buhay at pagkakalilanlan sa sarili ngunit ang pagnais na mapasaiyo ang mga imposibleng bagay at maabot ang mga pagkatayog-tayog na mga pangarap sa isang iglap ay siyang maging daan sa isang masalimuot na pagbagsak.
Minsan din akong nangarap, pinilit kong abutin ang talang aking pinakamimithi. Pilit akong namuhay sa kanilang mundo, sumayaw sa kanilang tugtog, bumagsak at inakay ng mga taong tunay na nagmamahal sa akin. Napagisip-isip ko na lahat ng bagay ay may hangganan, kahit pangarap, may limitasyon. Gayunpaman, naging inspirasyon ko ang aking pinakamimithing tala na minsa’y sa aking panaginip ay aking nakasayaw sa saliw ng musika ng kalawakan.

One of the frustrated things that I did. Ung mga bagay lang na maipagpapasalamat ko sa mga pangyayari na to sa buhay ko, natututo ako, sa iba't ibang klaseng tao at sitwasyon. At least, ngayon medyo nabawasbawasan na ung masyadong pagkaka-hook ko sa tao. Pero ang di lang maiba, ung pakiramdam kapag matatapos na pala. Parang hinahanap ko sa paligid ko ung ibang permamentang bagay bukod sa pamilya. May makakapagsabi ba sa akin na wala?

Separated by Usher

Oh no, no, no, no
If love was a bird
Then we wouldn't have wings
If love was a sky
We'd be blue
If love was a choir
You and I could never sing
Cause love isn't for me and you
If love was an Oscar
You and I could never win
Cause we can never act out our parts
If love is the Bible
Then we are lost in sin
Because its not in our hearts
So why don't you go your way
And I'll go mine
Live your life, and I'll live mine
Baby you'll do well, and I'll be fine
Cause we're better off, separated
If love was a fire
Then we have lost the spark
Love never felt so cold
If love was a light
Then we're lost in the dark
Left with no one to hold
If love was a sport
We're not on the same team
You and I are destined to lose
If love was an ocean
Then we are just a stream
Cause love isn't for me and you
So why don't you go your way
And I'll go mine
Live your life, and I'll live mine
Baby you'll do well, and I'll be fine
Cause we're better off, separated
Girl I know we had some good times
It's sad but now we gotta say goodbye
Girl you know I love you, I can't deny
I can't say we didn't try to make it work for you and I
I know it hurts so much but it's best for us
Somewhere along this windy road we lost the trust
So I'll walk away so you don't have to see me cry
It's killing me so, why don't you go
So why don't you go your way
And I'll go mine
Live your life, and I'll live mine
Baby you'll do well, and I'll be fine
Cause we're better off, separated
Causw we're better off, so much better off, separated
I'm sorry we didn't make it...

Airport Scenes

Malimit lang ako napupunta ng airport, siguro dahil sa ilang mga pagkakataon na hindi madaling alalahanin ang mga ilang pagkakataon na nasa airport ako, mga pagkakataon na maranasan ang mga nakakalungkot na pag-alis. Pero kung aalahanin, may mga mas importanteng bagay na nangyari.

Scene 1
Manila International Airport, Philippines

After the baggage check and check-in, bayad kami ng travel tax then sa passport control/immigration check. Hinarang kami dun kasi masyado daw mahaba ung 3 months para mag stay kami rito sa Thailand. So balik sa airlines then pinapalit ng 1 month, ung number ng day para sa tourist staying in Thailand. Pagbalik sa immigration, hindi pa rin pinayagan ung 1 month ng masungit na babae. Pinamove nya ng one week. Balik kami sa airlines, nilagay lang sa ticket na one-week pero valid daw ung for 3 months kasi un ung ticket na binili namin. After nun, saka lang kami pinayagan makapasok sa eroplano. After that mas matinding eksena, nawala ko passport ko sa Bangkok.

Scene 2
Don Muang International Airport, Thailand
Di sanay ung friend ko na umaalis ng maraming bagahe. Pag pupunta sya ng ibang bansa, usually backpacking lang ginagawa nya. This time he will stay na sa America, then sabi sa kanya na he can bring baggages weighing 60 kgs. pero kelangna nyang ilagay yun sa 2 baggages. So he thought na ok lang basta 60 kgs, nilagay nya sa isang baggage. Sa check in di pumayag, o he had to buy one more luggage, ang nangyari he brought all the books then iniwan nya sa amin ung mga damit nya.

Scene 3
Suwarnabhumi International Airport, Thailand
One group of seamen from Jeddha, pauiw ng Pinas. sabi ng agent nila they can carry 40 kg baggage. So ok lang from Jeddah to Bahrain then to Moscow nd Bangkok. Pagdating sa Bangkok, ang plane nila: airbus ng Cebu Pacific (na ilang mga paahero ang nawalan ng bagahe from Bangkok and from Manila) so allowed lang 20 kg; 27 kung kasama ung hand carry. So they unloaded their baggages then ilipat sa hand carry. Some are so desperate na iniwan na lang sa amin ung mga laundry soaps, bigay lang naman daw sa kanila un ng company so they don't want to pay for it. Ayaw nila magbayad ng overbaggage kasi gusto nila na pera na lang ang iuwi nila sa Pinas.

Mga ilang eksena sa airport, mga problemang nakakatuwa, nakakataranta at lagi mong maaalala.